معمولاً هیچ چیز طبق برنامه ی آدم پیش نمیره. به خصوص تو روابط انسانی.
خب طبیعی هم هست چون برای یه ماشین برنامه نمیریزم که توقع درست اجرا شدن رو هم داشته باشم. طرف مقابل هم حس و عقل و فکر داره.
.
خیلی خوبه که دارم با خودم صادق میشم. خب الآن دیگه چشمام رو خوب باز میکنم و علاوه بر اون، وقتی چیزی رو میبینم انکارش نمی کنم.
.
کسل و غمگین بودم و به شدت دلم یه خوراکی شیرین می خواست. من معمولاً وقتی این طوری میشم که خیلی غمگینم. شاید طعم شیرین، اوقاتم رو هم شیرین میکنه. به خودم گفتم به جای اینکه مثل معتادا خودمو تو نوشیدنی های شیرین غرق کنم (!) بهتره علت یابی کنم.
این روزا با خودم صادقم. فکر کردم و فهمیدم به خاطر خوب پیش نرفتن برنامه ام بود. چون اون حسی که می خواستم رو دریافت نکردم.
من با خودم صادق شدم. به خودم دروغ نمیگم. این چیزا تو سن من طبیعیه. حتی دیر هم شده!
.
تو دنیای این روزای من افکار عجیب و بدیع، زیاد سراغم میاد با این فرق نسبت به گذشته که به جای فرار، سعی میکنم باهاشون روبرو بشم و درکشون کنم.
.
روبرو شدن با افکار جدید، برنامه ریزی برای روابطم و صداقت در مورد احساساتم، همه ی اینا یعنی یه چیز: جواب دادن به خواسته های طبیعیم.
.
.
می دونم زیاد دری وری گفتم، علتش همون حس غمه. خدا رحمتت کنه "فروید" عزیز.
یه حس غم، چرندیات بافتن و تو وبلاگم نوشتن، نا امید شدن از زنانگی خودم و به دنبال مقصر گشتن، کلاً یه ریشه و معنی دارن: سرکوب شدن یه نیاز عاطفی.
نظرات ()
